Η απάντηση στο αποτυχημένο παγκόσμιο «αναπτυξιακό μοντέλο»

Η απάντηση στο αποτυχημένο παγκόσμιο «αναπτυξιακό μοντέλο»

του Γιάννη Μιχελή

Όποιος παρακολούθησε την πρόσφατη 4η Διεθνή Διάσκεψη για την Αποανάπτυξη στη Λειψία της Γερμανίας, θα παρατήρησε από την πρώτη στιγμή ότι κανείς εκ των συμμετεχόντων δεν έπλεξε το εγκώμιο της αειφόρου ανάπτυξης, εις πείσμα των καιρών, που προσπαθούν μετά βίας να επαναφέρουν τη λέξη «ανάπτυξη» στην καθημερινότητα των πολιτών. Παρόλα αυτά, η ανάπτυξη αυτή καθαυτή και τα παρελκόμενά της είχαν κεντρική θέση στη Διάσκεψη, καθώς ένα πλήθος πάνω από τρεις χιλιάδες συμμετεχόντων συζήτησαν τις τρέχουσες τάσεις σε τομείς του περιβάλλοντος, της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο όρος «βιώσιμη ανάπτυξη» άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως τη δεκαετία του 1970 και του 1980, για να υποστηρίξει την θέση πως οι περιβαλλοντικές αρχές και κάποια ελάχιστα οικολογικά όρια πρέπει να τηρούνται στο πλαίσιο της ανάπτυξης, η οποία, από τη σκοπιά του οικονομικού ρεαλισμού, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική ανάπτυξη. Ο όρος «βιώσιμη ανάπτυξη» έτυχε αποδοχής σε ευρεία κλιμάκα, κυρίως μέσω της Επιτροπής για την Αειφόρο Ανάπτυξη του ΟΗΕ, ενός εκ των πολλών κυβερνητικών και μη οργανισμών που συστάθηκαν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, για να συμπεριλάβουν οικολογικούς στόχους στη χάραξη της πολιτικής.

Παρόλο, όμως, που αρχικά αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός καθαρότερου περιβάλλοντος, ο όρος της βιώσιμης ανάπτυξης κατέληξε να είναι μία «βρώμικη λέξη» στους κύκλους των degrowthers (οπαδών της Αποανάπτυξης), οι οποίοι και στη Λειψία αμφισβήτησαν έντονα τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη πως η οικονομική ανάπτυξη είναι σε θέση να προσφέρει αυτό που υπόσχεται, δηλαδή την αύξηση της ανθρώπινης ευημερίας. Βρέθηκαν, λοιπόν, μπροστά στη συνειδητοποίηση της ανάγκης επαναπροσδιορισμού τόσο των αδυναμιών της αειφόρου ανάπτυξης, αλλά και νέων όρων όπως Βιο-οικονομία, κοινωνικός μεταβολισμός κ.λπ., προκειμένου να προσδώσουν μια φρέσκια προοπτική.

Η ανάπτυξη της Αποανάπτυξης

Στο πλαίσιο αυτού του εγχειρήματος αναδείχθηκε ο Γάλλος οικονομικός ανθρωπολόγος Serge Latouche, ο οποίος, βασιζόμενος στα συμπεράσματα της πρώτης φάσης της συζήτησης της απο-ανάπτυξης, όπως παρουσιάστηκαν από τον Dennis και Donella Meadows στο βιβλίο Limits to Growth τo 1972, προχώρησε στο δεύτερο στάδιο, δηλαδή στην κριτική επί της κυρίαρχης ιδέας περί βιώσιμης ανάπτυξης. Σε σχετικό συνέδριο υπό την UNESCO στο Παρίσι το 2002, ο Latouche συγκέντρωσε πρώτη φορά τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας, όταν μίλησε για το οξύμωρο της Αειφόρου Ανάπτυξης και προέβαλε το αντισύνθημα A bas le développement durable! Vive la décroissance conviviale! (Κάτω η βιώσιμη ανάπτυξη! Ζήτω η συμβιωτική αποανάπτυξη!). Αφότου ο Latouche άρχισε να σχηματοποιεί το κίνημα της Αποανάπτυξης στον γαλλόφωνο κόσμο, όπως συνέβη και με επαναστάσεις και δεκάδες ιδεολογίες που ξεπήδησαν από το γαλλικό πολιτικό χωνευτήρι, δεν άργησαν να εμφανιστούν οπαδοί του κινήματος στην Ιταλία (decrescita) και την Ισπανία (decrecimiento). Τελικά, το 2010, ο όρος Αποανάπτυξη εμφανίστηκε ως όρος της αγγλικής γλώσσας (degrowth) και, ως τέτοιος, ήταν πλέον κατάλληλος για παγκόσμια διάδοση.

Αν και πολλοί από τους συμμετέχοντες της Διάσκεψης της Αποανάπτυξης στη Λειψία μπορεί να αναγνωρίζουν τη συμβολή του Latouche στο κίνημα, αμφιβάλλουν για τον βαθμό επιτυχίας ενός «αρνητικού» όρου όπως Αποανάπτυξη, επειδή, ορίζοντάς τον με βάση την αντίθεσή του στην ανάπτυξη, στερείται των αναγκαίων θετικών συνειρμών που απαιτούνται για ευρύτερη προώθηση. Ο Latouche, όμως, και ο «έτερος αποαναπτυξιακός Καππαδόκης» Ιταλός οικονομολόγος, Federico Demaria, διατείνονται ότι η Αποανάπτυξη ορίζει συνοπτικότατα τον επικεφαλής στόχο του κινήματος, δηλαδή την κατάργηση της οικονομικής ανάπτυξης ως κοινωνικού στόχου.

Δικαιολογούν την αποανάπτυξη ως «λέξη-πύραυλο», ακριβώς επειδή θέλει να πλήξει την αειφόρο ανάπτυξη και να εγκαινιάσει μία φάση προγραμματισμένης και δίκαιης οικονομικής συρρίκνωσης των πλουσιοτέρων κρατών, προκειμένου να επιτρέψουν στα δισεκατομμύρια κατοίκων των φτωχότερων κρατών να αποκτήσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, φθάνοντας τελικά σε μια σταθερή κατάσταση εντός των βιοφυσικών ορίων της Γης. Προσθέτουν, επίσης, πως υπάρχουν σαφώς θετικές έννοιες στο κίνημα της Αποανάπτυξης, όπως αυτές της εθελοντικής απλότητας, της συμβίωσης και της οικονομίας της φροντίδας.

Μainstream οικονομολόγοι θα κατηγορήσουν τους υποστηρικτές της Αποανάπτυξης πως έχουν παρεξηγήσει τις δυνατότητες της τεχνολογίας, των αγορών και την αύξηση της αποτελεσματικότητας σε σχέση με τις δυνατότητες «αποσύνδεσης» της οικονομικής ανάπτυξης από τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Υποστηρίζουν, δηλαδή, πως η πραγματική ουτοπία συνίσταται στην ουτοπία της αειφόρου ανάπτυξης και στην ψευδή εντύπωση πως μπορεί να επιτευχθεί με ένα φιλικό τρόπο προς το περιβάλλον.

Πάντως, οικονομολόγοι και μη συναισθάνονται ότι θα μπορούσαμε να παράγουμε και να καταναλώνουμε πιο αποτελεσματικά από ό,τι κάνουμε σήμερα. Οι degrowthers επιβεβαιώνουν αυτή τη διάχυτη υποψία μας και επισημαίνουν ότι η όποια αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα χω­ρίς επάρκεια χάνεται. Ο στόχος δεν είναι απλώς να έχουμε μια κοινωνία που μπορεί να διαχειριστεί τον εαυτό της με λιγότερα, αλλά να διέπεται από διαφορετικές ρυθμίσεις και μια διαφορετική ποιότητα.

Εδώ εισέρχεται η ιδέα του κοινωνικού μεταβολισμού, επειδή εξηγεί πώς μια κοινωνία Αποανάπτυξης θα έχει διαφορετικές δραστηριότητες, αναδιευθετημένες μορφές ή χρήσεις ενέργειας, καθώς και σημαντικά διαφορετικές κατανομές του χρόνου μεταξύ αμειβόμενης και μη εργασίας.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις κοινωνικές σχέσεις, καθώς και τη σχέση του χρόνου εργασίας, οι degrowthers εισάγουν τη θεωρία του dépense, που σημαίνει τη συλλογική κατανάλωση του πλεονάσματος σε μια κοινωνία. Σήμερα, τα πλεονάσματα χρόνου και ενέργειας συχνά επανεπενδύονται σε νέα παραγωγή ή χρησιμοποιούνται με έναν ατομικίστικο τρόπο που, στις πιο εύπορες των περιπτώσεων, καταλήγει στην επιλογή τρόπων χαλάρωσης από το καθημερινό άγχος.

Η Αποανάπτυξη επιδιώκει την απελευθέρωση από το βάρος της επιδίωξης υλιστικού πλεονάσματος, καθώς ο καταναλωτισμός θεωρείται ως μια κατάφωρη αποτυχία της φαντασίας και ως ένας εξουθενωτικός εθισμός που υποβαθμίζει τη φύση, και δεν ικανοποιεί την πανανθρώπινη λαχτάρα για νόημα στη ζωή. Η Αποανάπτυξη, αντίθετα, συνεπάγεται έναν «απλούστερο τρό­πο ζωής», λιγότερης παραγωγής και κατανάλωσης, που θα τροφοδοτείται από λιγότερα υλικά και λιγότερη ενεργειακή εξάρτηση. Πρόκειται για τη δημιουργία μιας οικονομίας που θα βασίζεται στην αυτάρκεια και στην ανακάλυψη πως «το επαρκές είναι πολύ», και ως τέτοιο μπορεί να μας χαρίσει μία ζωή λιτής αφθονίας.

Μέσω άμεσης ή συμμετοχικής δημοκρατίας, η απαναπτυγμένη οικονομία θα διασφαλίζει ότι οι βασικές ανάγκες του κάθε πολίτη θα ικανοποιούνται και, στη συνέχεια, θα ανακατευθύνει τις ενέργειες της κοινωνίας μακριά από την οικονομική ανάπτυξη. Αυτό θα σημαίνει έναν λιγότερο ενεργοβόρο τρόπο ζωής χαμηλής ενέργειας, που θα τρέχει κατά κύριο λόγο στα συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Μια κοινωνία αποανάπτυξης αγκαλιάζει την αναγκαιότητα της «ενεργειακής καθόδου», μετατρέποντας ενεργειακές κρίσεις σε μια ευκαιρία για πολιτισμική ανανέωση. Κι αυτό επειδή θα τείνουν να μειώσουν τις ώρες εργασίας στην επίσημη οικονομία, με αντάλλαγμα περισσότερη οικιακή εργασία και αναψυχή. Άλλωστε, με σταθερά υψηλά ποσοστά ανεργίας και με έναν παγκόσμιο πληθυσμό που θα φτάσει τα 10 δισ. το 2050, πληθαίνουν και φωνές εκτός degrowthers που λένε πως μόνο η μείωση της εργασιακής εβδομάδας κατά το ήμισυ θα μας επιτρέπει να συνεχίσουμε να έχουμε εργασία. Θα έχουμε λιγότερο εισόδημα, αλ­λά περισσότερη ελευθερία, κι έτσι, μέσα στην απλότητά μας, θα είμαστε πλουσιότεροι.

Όπου είναι δυνατόν, θα αυξηθεί η παραγωγή βιολογικών τροφίμων και η συγκέντρωση υδάτων, προκειμένου να έχουμε «βρώσιμα προάστια», τα οποία θα συμπληρώνονται από τρόφιμα από τοπικές αγορές αγροτών. Σε αντίθεση με την άνθιση της αστικής γεωργίας, η μόδα και το μάρκετινγκ των βιομηχανιών θα μαραίνονται, αφού η νέα αισθητική της επάρκειας θα αναδιαμορφώσει το υπάρχον τεράστιο απόθεμα των ειδών ένδυσης και των υλικών, και θα διερευνήσει τρόπους παραγωγής καινούργιων ρούχων χωρίς τόσο μεγάλο οικολογικό αντίκτυπο. Η Αποανάπτυξη μάς θέλει όλους ριζικούς ανακυκλωτές και do-it-yourself εμπειρογνώμονες.

Οι πολίτες μίας αποαναπτυγμένης κοινωνίας θα βρίσκουν δημιουργικά έργα που θα τους πληρούν, καθώς η πρόκληση της οικοδόμησης του νέου κόσμου μέσα από το σπασμένο κέλυφος των παλιών αειφόρων υποσχέσεων θα βασίζεται στην ανταλλακτική οικονομία. Ο Latouche και ο Demaria επιμένουν πως η Αποανάπτυξη προσφέρει ένα πιο ταπεινό και πιο ρεαλιστικό όραμα για ένα αειφόρο μέλλον.

Σπεύδε βραδέως και απο-αναπτυξιακώς

Μπορεί η αποανάπτυξη να απορριφθεί ως άλλη μια μεγαλοπρεπή ουτοπική ιδέα; Είναι οποιαδήποτε μετάβαση χωρίς βίαιη επανάσταση πιθανή ή, μάλλον, μπορεί η ψυχολογική επανάσταση που χρειαζόμαστε να επιτευχθεί χωρίς βίαιες αναταραχές; «Η δραστική μείωση των περιβαλλοντικών ζημιών δεν σημαίνει απώλεια της νομισματικής αξίας των υλικών αγαθών», επιμένει ο Latouche, «αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως την παύση δημιουργίας αξίας μέσω μη υλικών προϊόντων». Αν και η αγορά και το κέρδος θα μπορούν να αποτελέσουν κίνητρα, το σύστημα δεν θα πρέπει πια να περιστρέφεται γύρω τους, λένε οι degrowthers.

Η μετάβαση της Αποανάπτυξης σε μια σταθερή κατάσταση της οικονομίας θα μπορούσε να συμβεί με μια ποικιλία τρόπων. Αλλά η φύση αυτού του εναλλακτικού οράματος δείχνει ότι οι αλλαγές θα πρέπει να καθοδηγηθούν από κάτω προς τα πάνω, αντί να επιβάλλονται από την «κορυφή προς τα κάτω». Όπως αναφέρει όμως και ο Demaria, «είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τους κοινωνικούς και διαρθρωτικούς περιορισμούς που καθιστούν σήμερα πολύ πιο δύσκολη από ό,τι θα έπρεπε την υιοθέτηση ενός βιώσιμου καταναλωτικού προτύπου... Όπως είναι δύσκολο να οδηγούμε λιγότερο λόγω απουσίας ποδηλατοδρόμων και καλών συγκοινωνιών, έτσι είναι δύσκολο να βρούμε μια ισορροπία εργασίας-ζωής, όσο η πρόσβα­ση σε βασικές ανάγκες, όπως αυτή της στέγασης ή της εκπαίδευσης, είναι φορτωμένες με δυσβάσταχτα χρέη. Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα ευ ζην, όταν συνεχώς βομβαρδιζόμαστε με διαφημίσεις που επιμένουν πως η απόκτηση πρα­γμάτων είναι το κλειδί για την ευτυχία».

Αντιφάσκοντας σε σχέση με την «από κάτω προς τα πάνω» προσέγγιση του κινήματος, πάντως, ο Ιταλός οικονομολόγος παραδέχεται πως «οι δράσεις σε προσωπικό και σε επίπεδο νοικοκυριών δεν θα είναι ποτέ επαρκείς για να επιτευχθεί μια σταθερή κατάσταση της οικονομίας. Πρέπει να δημιουργηθούν νέες, μετα-καπιταλιστικές δομές και συστήματα που θα προωθούν και δεν θα αποτρέπουν τον πιο απλό τρόπο ζωής. Αυτές οι γενικότερες αλλαγές δεν θα προκύψουν, εωσότου αποκτήσουμε μια νοοτροπία που να τις επιζητά. Έτσι, πρώτα απ’ όλα, η επανάσταση που χρειάζεται είναι μια επανάσταση στη συνείδηση. Η εναλλακτική λύση είναι να καταναλώσουμε αλλήλους μέχρι θανάτου κάτω από την ψεύτικη σημαία της πράσινης ανάπτυξης».

Ίσως και άλλες εναλλακτικές λύσεις να πάψουν να φαίνονται ουτοπικές, αν τολμήσουμε να αναλογιστούμε τις πλήρεις επιπτώσεις κι άλλων καθεστηκυίων ιδεών. ΗΝ

ΠΗΓΗ: http://www.hellenicnexusmag.com/free-content/98-apoanaptixi#sthash.govuOJc7.dpuf

Για ποια ελληνική αγροτική παραγωγή μιλάμε ;

Για ποια ελληνική αγροτική παραγωγή μιλάμε;

Του Νάσου Χρυσίνα 
Μιλάμε πολλές φορές υπερηφάνως για την πρωτογενή παραγωγή στην Ελλάδα αγνοώντας τα βασικά τα οποία οι επαγγελματίες της γης ξέρουν καλύτερα απ΄ τον καθένα. Οι περισσότεροι που δεν ανήκουν στον αγροτικό χώρο έχουν μια βαθιά άγνοια των σύγχρονων δεδομένων συνοψίζοντας τις όποιες γνώσεις τους στο δίπτυχο "επιδοτήσεις" και "παραδοσιακοί καλλιεργητές".

Δεν είναι όμως έτσι.

Πόσοι γνωρίζουν για παράδειγμα την τιμή ενός φακέλου 1000 σπόρων τομάτας οι οποίες προορίζονται για την παραγωγή μισού στρέμματος θερμοκηπίου κατά τη διάρκεια μιας  καλλιεργητικής περιόδου;

Ας δεχτούμε ως δεδομένο πως εδώ και χρόνια έχουμε ξεφύγει από την παραδοσιακή μορφή καλλιέργειας και όπως και οι άλλοι συνάδερφοι μας στο εξωτερικό έχουμε εισέλθει σε μια νέα αγροτική εποχή.

Για να καταφέρει ο σύγχρονος αγρότης παγκοσμίως να παράγει, πρέπει να κάνει χρήση πολλών υπηρεσιών και εφοδίων τα οποία στο παρελθόν φάνταζαν μη απαραίτητα και τα οποία συνδιαμορφώνουν το τελικό κόστος των προϊόντων.

Από τα "αγροεφόδια" αυτά εξαρτόμαστε όλοι οι παραγωγοί. Δεν είναι δυνατόν να παράξεις χωρίς σπόρους για παράδειγμα ή χωρίς καύσιμα. Είναι αδύνατον να καλλιεργήσεις χωρίς τρακτέρ ή χωρίς ανταλλακτικά γι΄ αυτό.

Ας κάνουμε λοιπόν πρόχειρη παράθεση των σύγχρονων βασικών συντελεστών παραγωγής, για τα οποία ελάχιστοι μιλούν και ακόμη λιγότεροι κατέχουν, αναφέροντας κατά περίπτωση και τις Χώρες από τις οποίες κατά κύριο λόγο τα προμηθευόμαστε, για να ξέρουμε στην δική μας περίπτωση που περίπου βρισκόμαστε.

- Σπόροι - εισαγόμενοι σχεδόν στο σύνολο τους... (Ολλανδία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ισραήλ, Ιταλία, Γαλλία)

- Φυτοχώματα - εισαγόμενα (Λιθουανία, Γερμανία, Ολλανδία, Φινλανδία)

- Αγροτικά μηχανήματα και παρελκόμενα - εισαγωγής (Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, ΗΠΑ)

- Αυτοματισμοί και συστήματα ελέγχου περιβάλλοντος - εισαγωγής (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία)

- Υδροπονικός εξοπλισμός - εισαγωγής (Ολλανδία)

- Αντλητικά συγκροτήματα - εισαγωγής (Γερμανία, Ιταλία, Δανία)

- Επαγγελματικά οχήματα και άλλα μέσα μεταφοράς - εισαγόμενα (Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία)

- Λιπάσματα - εισαγωγής (Γερμανία, Ισραήλ, Ιταλία, ΗΠΑ)

- Φυτοπροστατευτικά προϊόντα - εισαγωγής (Γερμανία, ΗΠΑ)

- Τεχνικός εξοπλισμός όπως εργαλεία κα. στο σύνολο τους εισαγωγής (Ιαπωνία, ΗΠΑ, Γερμανία)

- Θερμοκήπια κατά ένα μεγάλο μέρος εισαγωγής (Ολλανδία, Ισραήλ, Γαλλία, Ιταλία)

- Δίχτυα σκίασης εισαγωγής (Ιταλία, Ισραήλ)

- Υλικά συσκευασίας κατά ένα μεγάλο μέρος εισαγόμενα από διάφορες Χώρες

- Αρδευτικός εξοπλισμός ευτυχώς κατά ένα μεγάλο μέρος Ελληνικός

- Καύσιμα, λιπαντικά και άλλα αναλώσιμα - εισαγωγής

- Ζυγοί, εκτυπωτικά μηχανήματα, συσκευαστήρια, ψυγεία ως επι το πλείστον εισαγωγής από διάφορες Χώρες

- Ζωοτροφές οι περισσότερες από άλλες Χώρες εκτός Ελλάδος

- Αμελκτικός εξοπλισμός εισαγωγής (Ιταλία, Ολλανδία, Γαλλία)

- Ζωικό κεφάλαιο αναπαραγωγής σχεδόν στο σύνολό του εισαγόμενο. (Ιταλία, Ολλανδία, Γαλλία, Ισπανία)

- Μηχανολογικός εξοπλισμός παστερίωσης, τυροκομίας και επεξεργασίας γάλακτος εισαγόμενος από διάφορες Χώρες

- Εξοπλισμός ελαιοτριβείων (Ιταλία)

- Ηλεκτρικό ρεύμα ως επί το πλείστον εγχώριο

- Μισθωτή εργασία κατά αποκλειστικότητα σχεδόν από μετανάστες. (Αλβανία, Πακιστάν, Ινδία, Βουλγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, Αίγυπτος, Ιράκ)

Για κάθε ευρώ που λαμβάνουν από την πώληση των προϊόντων τους οι Έλληνες παραγωγοί τα 90 και πλέον ευρωλεπτά είναι δεδομένο πως φεύγουν εκτός Ελλάδος.

Είναι κάτι παραπάνω από εύλογο να συμπεράνει κανείς πως σχεδόν οι μόνοι σοβαροί συντελεστές εγχώριας παραγωγής είναι τελικά οι ίδιοι οι αγρότες, η γη, το νερό, η ατμόσφαιρα και ο ήλιος. Αυτά όμως τα διαθέτουν οι πάντες.

Αρκούν αυτά για να μας κάνουν ανταγωνιστικούς ή έστω υπολογίσιμους; Μας δίνουν αυτά που έχουμε έστω και ένα μικρό προβάδισμα εξασφαλίζοντας έστω και μια μικρή προοπτική για το μέλλον;

Πιθανόν να φτάσει κανείς στο συμπέρασμα πως είμαστε χαμένοι από χέρι... 

Όλη η αγορά των προμηθειών έχει ήδη καταληφθεί από δυνατούς παγκόσμιους παίκτες. Σε μεγάλο βαθμό θα έχει δίκιο. 

Άρα δεν υπάρχει καμία προοπτική;

Θα επιχειρήσω να δώσω μια απάντηση/παράδειγμα προς μίμηση. Η περίπτωση ανάπτυξης που ταιριάζει περισσότερο στην θέση μας είναι αυτή του Ισραήλ. Πριν το 1960 το Ισραήλ "παρήγαγε" μόνο πέτρες και άμμο. Το νερό τους μετά βίας έφτανε για να πιούν οι άνθρωποι, ενώ για τις καλλιέργειες δεν επαρκούσε ούτε κατά διάνοια. Ήλιος καυτός σχεδόν όλο τον χρόνο και καλλιεργήσιμες εκτάσεις άνευ αξίας αναφοράς.

Σήμερα καταφέρνουν να παράγουν στην άμμο κάτω από υπερσύγχρονα θερμοκήπια και ειδικά δίχτυα σκίασης τα οποία κρατούν τα παθογόνα έντομα μακριά από την καλλιέργεια, αφήνοντας μόνο μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας να εισέλθει! Παράγουν τα πάντα. Από πιπεριές μέχρι ρόδια και... σουλτανίνα. Το νερό τους προέρχεται από την θάλασσα μέσω επεξεργασίας μονάδων αφαλάτωσης. 

Η έμφαση όμως δεν δίνεται μόνο στην παραγωγή βρώσιμων ειδών. Τα λεφτά και το μέλλον βρίσκονται στα αγροεφόδια και εκεί έχουν επικεντρώσει τις προσπάθειες τους. Μιας και στους Έλληνες δεν αρέσει να σκάβουν, μήπως πρέπει να παραδειγματιστούμε;

5 γραμμάρια σπόρος υβριδίου τομάτας (δηλαδή 1000 σπόροι) κοστίζει περί τα 260 Ευρώ. Το 1 κιλό δηλαδή στοιχίζει 52.000 Ευρώ την ίδια στιγμή που ένα κιλό χρυσού 24k σήμερα αξίζει 31.800 Ευρώ. Μια μέση θερμοκηπιακή μονάδα στην Κρήτη έκτασης 10 στρεμμάτων χρειάζεται τον χρόνο 40.000 + 4.000 (οι απώλειες) για σπόρους. Δηλαδή 11.440 Ευρώ.

-Πόσοι από αυτούς τους σπόρους παράγονται στην Ελλάδα;

-Μηδέν!

-Όλοι σχεδόν εισάγονται!

-Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτούμε;

Το Ισραήλ είναι μια από τις λίγες ηγέτιδες δυνάμεις στην ταχέως εξελισσόμενη και πολλά υποσχόμενη αγορά της σποροπαραγωγής υβριδίων τα οποία χρησιμοποιούν εκατομμύρια αγρότες σε όλο τον κόσμο. Είναι κορυφαίοι στην τεχνολογία διαχείρισης υδάτινων πόρων και αφαλάτωσης. Είναι ανερχόμενη δύναμη στην παραγωγή εξειδικευμένων λιπασμάτων, ωφέλιμων εντόμων που χρησιμοποιούνται στην βιολογική γεωργία, στα σύγχρονα θερμοκήπια, στα διχτυοκήπια, στις τεχνολογίες ελέγχου περιβάλλοντος κτλ.

Το μέλλον είναι στην παραγωγή προϊόντων έντασης τεχνολογίας και όχι στην κατ΄ αποκλειστικότητα βασική πρωτογενή παραγωγή. 

Μπορούμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους έστω και στο ελάχιστο ή θα συνεχίσουμε το δικό μας αντιπαράδειγμα;

Έχει μέλλον η παραγωγή χιλιάδων τόνων σκληρού σίτου;

Μπορούμε να μάθουμε από τους επιτυχημένους του σήμερα οι οποίοι ούτε καν υπήρχαν πριν μερικά χρόνια;

Τα ερώτημα αφορούν και τους Έλληνες καλλιεργητές, αλλά κυρίως την πολιτική τάξη.

Προέχει όμως η πρακτική αποτίμηση της θέσης που βρισκόμαστε χωρίς ξεσπάσματα φαντασιοπληξίας και ανύπαρκτου μεγαλείου.

Υ.Γ Αφήνω επίτηδες εκτός αναφοράς τις επιδοτήσεις από την ΕΕ τις οποίες λαμβάνει μεγάλο μέρος των παραγωγών, (όχι όλοι έτσι όπως νομίζουν οι περισσότεροι) καθότι δεν υπολογίζονται ως συντελεστής παραγωγής, αλλά ως επίδομα προοριζόμενο να τους κρατήσει σε αυτή την δύσκολη εργασία.

* Ο Νάσος Χρυσίνας είναι επιχειρηματίας – αγρότης
nchrisinas@gmail.com

Πηγή:www.capital.gr

Ελληνες, μη παραιτήστε

Αναδημοσίευση από: Ξάνθη Φιλοσοφείν | Φωτό: Anonymous ART of Revolution

Θανάσιμα λαβωμένος πέφτει ο στρατηγός Λεωνίδας στις Θερμοπύλες. Κείτεται στο πεδίο της μάχης απόλυτα ικανοποιημένος γιατί πολέμησε πλάι στους συναγωνιστές του για ανώτερο ιδανικό· για την ελευθερία και την λύτρωση της πατρίδας του. Πεθαίνει ήρεμος και παραιτημένος.

Βλέπει τις στρατιές του Ξέρξη να διαβαίνουν τις Θερμοπύλες και να κατευθύνονται προς τη νότια Ελλάδα και ειρηνικά υπομένει το κακό που δεν μπορεί να εμποδίσει, έχοντας πράξει το καθήκον του και γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει κακό επί της γης που να μην εμπεριέχει το σπέρμα ενός καλού.

Μα για να γεννηθεί αυτό το καλό πρέπει να ραγίσει το περίβλημα του σπέρματος. Για να υψωθεί η βελανιδιά πρέπει να βρει πρόσφορο έδαφος το βελανίδι και να πεθάνει.

Αλλοίμονο στον οκνηρό γεωργό που σταυρώνει τα χέρια του μ’ αγανάκτηση και αντί να οργώσει το χωράφι του, υψώνει τη φωνή του στο καφενείο του χωριού: «Δεν αντέχω άλλο - Παραιτούμαι». Με τον ίδιο τρόπο κι ο τεμπέλης που αφήνεται να πεθάνει απ’ την πείνα μπορεί από ανοησία να κορδώνεται ότι παραιτείται όπως ο ετοιμοθάνατος Λεωνίδας.

Το να παραιτηθείς, ενώ μπορείς να πολεμήσεις, σημαίνει ότι διαπράττεις ταυτόχρονα προδοσία ενάντια στους συναγωνιστές σου, αυτοκτονία ενάντια στον εαυτό σου και ύβρη ενάντια στην ίδια τη ζωή.

Είναι εξευτελισμός της Ύπαρξης και εσωτερικός θάνατος αυτή η παραίτηση από τη μάχη.

Κι αυτός που σκοτώνει τον εαυτό του επειδή η κοινωνία του στερεί τη ζωή, καθίσταται ο ίδιος, ο δήμιος των τυράννων του και αξίζει τον θάνατο που δίνει στον εαυτό του.

Άκαρδε αδελφέ, κάθε φορά που παραιτείσαι απ’ την αρένα, εγκαταλείπεις τ’ αδέλφια σου στα δόντια των θηρίων.

Άτιμε στρατιώτη που φεύγεις απ’ τη μάχη, κάθε  φορά που λιποτακτείς υποστέλλεις τη σημαία μιας ολόκληρης χώρας.

Νεαρέ που σκέφτεσαι να παραιτηθείς απ’ τη ζωή από αντίδραση σ’ αυτή την σκληρή κοινωνία, με την πράξη σου αυτή προδίδεις το μέλλον μιας ολόκληρης ανθρωπότητας.

Μην παραιτείσαι, πολέμα!

Όπως λέει ο μέγας στοχαστής Καζαντζάκης:

“Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Να αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ’σαι ελεύθερος, παρά να  μάχεσαι για την ελευθερία. Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε;  Θα νικηθούμε;» Πολέμα!”

Μην παραιτείσαι απ’ τη διαδικασία εξέλιξης της ζωής. Αν είσαι χρηστοήθης γίνε πολέμιος των αχρείων που καταδυναστεύουν την κοινωνία. Αντιστάσου με όλη τη δύναμη σου σ’ αυτή την αχρειότητα.

Τουλάχιστον δε θα πεθάνεις δίχως να έχεις κάνει κάτι για τους αδελφούς σου. Θα τους αφήσεις ένα παράδειγμα για να το ακολουθήσουν. Διάλεξε στρατόπεδο λοιπόν και πολέμα!

Έτσι κι αλλιώς, τα δυο στρατόπεδα, είτε το ξέρουν είτε όχι, συνεργάζονται. Είναι η θέση κι η αντίθεση, που δημιουργούν συγκρουόμενες την αυριανή σύνθεση.

«Πόλεμος πάντων πατήρ εστί» έγραψε ο Εφέσιος σκοτεινός φιλόσοφος Ηράκλειτος. Όσο πιο βίαιη η σύγκρουση, τόσο οι πιθανότητες μιας πλουσιότερης σύνθεσης αυξάνουν.

Γίνε μέρος αυτής της σύνθεσης. Μη μείνεις αμέτοχος σ’ αυτόν τον πολεμικό χορό της δημιουργίας.

Πάρε μέρος, χωρίς προσκόλληση, με όλες σου όμως τις δυνάμεις, από τη θέση που η Ύπαρξη σου έχει ορίσει, έτσι ώστε όταν ο πόλεμος της ζωής σου πλησιάσει στο τέλος του, να αποχωρήσεις απ’ το πεδίο της μάχης, γαλήνιος και ικανοποιημένος ότι εμπλούτισες τον ρυθμό αυτού πλανήτη με ό,τι  πολυτιμότερο είχες ποτέ δικό σου: αυτόν, τον μοναδικό, ανεπανάληπτο στροβιλισμό σου.

- See more at: http://www.egriechen.info/2014/06/min-paraiteisai-polema.html#sthash.efCtXUuK.dpuf

Πρόταση δημιουργίας οικοκοινότητας

Βασικός  στόχος  είναι  η  ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ της κοινότητας σε  φυσικά  αγαθά    και  η ανάπτυξη  ανθρωπίνων  σχέσεων     

ΜΙΑ  Α ΧΡΗΜΑΤΗ   κοινωνία  χωρίς  εκμετάλλευση  ανθρώπου  από  άνθρωπο    που θα  βασίζετε  στην  αλληλοκατανόηση   στην αλληλοβοήθεια  στην συμπαράσταση   μεταξύ  των μελών της .

Τα μέλη  της κοινότητας    θα  πρέπει πρώτα   να  έχουν  αποφασίσει  ότι  θέλουν να αλλάξουν  τρόπο Ζωής   ,  νοοτροπία  και  θέλω  .

Να θέλουν  να  πάμε  σε μια  κοινωνία  όπου  θα βασίζετε   στο  χτίσιμο  ανθρώπινων   σχέσεων,  και  όχι  στα  υλικά  αγαθά .

ΘΑ  ΠΡΕΠΕΙ  ΛΟΙΠΟΝ  ΝΑ  ΕΙΝΑΙ  ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ  

αλλιώς  όλοι  θα  απογοητευτούνε  γρήγορα , και  το  ηθικό  θα καταρρεύσει.

Η δυσκολίες   θα  είναι  μεγάλες .  Οι   αποτυχίες   θα  είναι  πολλές   αυτό  θα  πρέπει  να  το  έχουμε πάντα  στο  μυαλό μας  .

Αλλά  αν  πραγματικά  πιστεύουμε  σε  αυτό που  κάνουμε  θα  πετύχουμε .

Θα πρέπει  να ξεχάσουμε   ότι  ξέρουμε  μέχρι  τώρα ,και  να  αναγενηθούμε με  κάποιο  τρόπο.

και κάτι βασικό θα  πρέπει   να  συνειδητοποιήσουμε    ότι  είμαστε  άρρηκτα  συνδεδεμένοι  με  την φύση  

Αν  καταστραφεί  η  φύση  καταστρεφόμαστε  και  εμείς  

φυσικός  νόμος   & απαράβατος  

ΣΤΟΧΟς  ΑΥΤΗς  ΤΗς  ΟΙΚΟΚΟΙΝΟΤΗΤΑς  
ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ  ΝΑ  ΚΑΝΟΥΜΕ  ΚΑΠΟΙΟ Είδος κοινοβίου  η  μια  κολεκτίβα  με  πολιτικά  κριτήρια  (αναρχικες  κοινοτητες  ή  κουμουνιστικες  κολεκτιβες )

στόχος  αυτής  της  κοινότητας  είναι  να  ρίξει  έναν σπόρο  για  μια  άλλη  κοινωνία με αξίες   και  ιδανικα  .

Πάμε  λοιπόν  να  φτιάξουμε  αυτή  την οικοκοινοτητα    με τα  εξής  χαρακτηριστικά

1ον)Σεβασμός στην φύση

2ον)ισορροπημένη ένταξη στο περιβάλλον

3ον)Διατροφική και ενεργειακή αυτονομία

4ον)την αρμονική συνύπαρξη των μελών, την ατομική και ομαδική εξέλιξή

Η ατομικότητα δεν έρχεται σε αντίθεση με την ομάδα, ενώ η ανάπτυξη του κάθε ατόμου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων.

5ον)Μια ευθύνη επιλογής. Θα πρέπει να διαλέξουμε όλοι μαζί σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε, εμείς και οι απόγονοί μας, να βρούμε τις λύσεις, να κάνουμε τις επιλογές μας, να δομήσουμε. Τώρα,είναι η στιγμή να αφυπνισθούμε, δεν υπάρχουν χρονικά περιθώρια.

Ονειρευόμαστε μια αλληλέγγυα κοινωνία, χωρίς αδικίες και ανισότητες, χωρίς ιεραρχική εξουσία, χωρίς καμία βίαιη ή εξαναγκαστική ενέργεια.

Ομάδες ανθρώπων που ζουν αρμονικά από κοινού μέσα στην αφθονία της φύσης, με πλήρη συνείδηση, με πλήρη σεβασμό.

6ον) Θρησκευτικές απόψεις : σεβασμός στα προσωπικά πιστεύω όλων, τη στιγμή που δεν καταπατάνε τα δικαιώματα και τα πιστεύω άλλων ανθρώπων.

7ον) Κάθε μέλος προσφέρει την εργασία του εθελοντικά και σύμφωνα με τις δυνατότητες του και στο αντικείμενο εξειδίκευσης του .

8ον). Ότι είναι ωφέλιμο για την φύση είναι ωφέλιμο και για τον άνθρωπο

και ότι είναι ωφέλιμο για τον άνθρωπο είναι ωφέλιμο για την φύση

9ον)αλλαγή νοοτροπίας και σαν πολίτες και σαν κοινωνία γενικότερα. Να θέσουμε τις βάσεις για μια τέτοια υπέρβαση

Πιστεύουμε στην δύναμη ενωμένων ανθρώπων και στην αφθονία της φύσης. Νιώθουμε την ανάγκη αυτονομίας- απεξάρτησης από το βάναυσο σύγχρονο σύστημα αξιών.

10)θα χρειασθεί να επαναπροσδιορίσουμε τις βασικές μας ανάγκες και τον τρόπο ικανοποίησή τους με όσο γίνεται μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, επιδιώκοντας την ευημερία και την αυτό ανάπτυξη

Οργάνωση   τις  οικοκοινότητας  

  

Α) Όλη η Γη και η κοινότητα ανήκει σε ένα Νομικό Πρόσωπο (σύλλογο ή μη κερδοσκοπικό οργανισμό ).

Μέλη του Νομικού Προσώπου είναι τα μέλη της κοινότητας.

Η κοινότητα  δεν  θα  δέχεται  επιδοτήσεις ή  χρηματοδοτήσεις  απο κρατικό ή  δημόσιο  φορέα  

Η μόνη πρόσφορα  που  θα  δεχθεί  η κοινότητα  θα  είναι  η παραχώρηση  γης.

Β) Κάνουμε οικογενειακά σπιτικά με τη μορφή αυτόνομων αγροκτημάτων , όπου η κάθε οικογένεια έχει το δικό της κομμάτι γης , το οποίο απλά καλλιεργεί με συγκεκριμένο φυσικό τρόπο,ο οποίος αποτελείται από ένα μέρος δέντρα, ένα μέρος με βότανα και λαχανικά και φυσικά ένα κήπο με άνθη

Γ) Η κοινότητα δεν αναγνωρίζει ιδιοκτησία.

Όποιο από  τα μέλη  διαθέτη  κινητή  ή  ακίνητη  περιουσία  

εκτός  κοινότητας   καλώς  να  την  έχει  και  να  την  χαίρετε  

η  περιουσία  αυτή  δεν  θα  έχει  ποτέ  καμία  σχέση  με  την κοινότητα  

αφού  εμείς  δεν  αναγνωρίζουμε  ιδιοκτησίες   ου τε  θέλουμε  να  αποκτήσουμε  ιδιοκτησίες  και  περιουσίες  

τι  θα  την  κάνει  το  μέλος  ;;

ότι  θέλει   δικό του  πρόβλημα  

Δ) τρόπος δόμησης με χρήση  COB  (πηλο)

τα  σπίτια που  γίνονται  με  χρήση  COB  δεν  έχουν  να  ζηλέψουν  σε τίποτα  τα συμβατικά  σπίτια

δείτε  εδώ  κάποια  σπίτια  φτιαγμένα  με  cob

για  περισσότερη    ενημέρωση   για  το cob  στην  Ελλάδα  πατήστε  εδώ

Ε) Χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πλήρης ενεργειακή αυτονομία(γεωθερμία -αιολική -χρήση φωτοβολταϊκών)για κάθε κατοικία μέσα στην κοινότητα

Ζ) Διάσωση ντόπιων ποικιλιών φυτών, και γεωδαισίας με οικολογικά υλικά, αναδασώσεις, βιώσιμη διαχείριση πόρων, οικολογική διατροφή , σεβασμό στο τοπίο, διάσωση και υποστήριξη άγριων ζώων

η καλλιέργεια θα γίνετε με φυσικό τρόπο (δειτε εδω ) ,χρήση φυσικής καλλιέργειας (δειτε εδώ)  ΚΑΙ  εδώ και σε εξαιρετικές περιπτώσεις με βιολογική καλλιέργεια.

μέχρι  να  φτάσουμε σ τον τελικό   στόχο  της  φυσικής  καλλιέργειας  

θα  χρησιμοποιήσουμε την  θεωρία και  πρακτική  της   permaculture.(ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ)καθώς  και   ΕΔΩ  

Η κτηνοτροφία θα γίνετε πάντα με αγνά φυσικά υλικά 

Η) Τεχνολογία

στόχος της οίκο κοινότητας να αφήσουμε το μικρότερο αποτύπωμα στην φύση , αλλά πάντα χρησιμοποιώντας την τεχνολογία προς όφελος του ανθρώπου και τις φύσης

δηλ. η τεχνολογία θα πρέπει και θα είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι ο άνθρωπος στην υπηρεσία τις τεχνολογίας.

Θ) χρήσιμα επαγγέλματα στην οικοκοινοτητα

ιατρός για την παροχή Α' βοηθειών θα υπάρξει ένα θεραπευτήριο

οδοντίατρος

κτηνίατρος

υδραυλικός

ηλεκτρολόγος (άτομα με γνώσεις σε ανανεώσιμες πήγες ενεργείας)

μαραγκός

μελισσοκόμος

και άλλα  επαγγέλματα   οπως  π.χ.

Ι) επιλογή  ΤΟΠΟΘΕΣΙΑς

Βασικό κριτήριο επιλογής είναι η καθαρότητα του περιβάλλοντος

και  η  ύπαρξη  νερού   

Κ) Στις προτεραιότητες του οικοχωριού, θα συμπεριλαμβάνεται και η ανακύκλωση, καθώς τα οικιακά απορρίμματα θα ανακυκλώνονται πλήρως.

Λ) Εγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια με τους εξής τρόπους:

α)Με ξαγορά κάποιου επιλεγμένου κατάλληλου χώρου, αν υπάρχουν οικονομικοί πόροι.

β)Σε ήδη παρατημένα χωριά ή σε χωριά όπου πεθαίνουν και οι τελευταίοι γερασμένοι κάτοικοι, και θα χαίρονταν πολύ να δουν νέους ανθρώπους να εγκαθίστανται στα χωριά τους.

γ)Σε δημόσιες εκτάσεις(μέχρι 13 εκατομμύρια στρέμματα έχει ανακοινώσει το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης ότι μπορεί να διαθέσει και σε νέους αγρότες για καλλιέργεια

δ)Σε δημοτικές ή εκκλησιαστικές εκτάσεις σε συνεννόηση πάντα με τις αρχές για παραχώρηση τις έκτασης

ε)Είτε θα μισθωθεί για τουλάχιστον 20 χρόνια,  με την υποστήριξη χρηματοδότη ή οικονομική συμμετοχή των μελών.

Μ)  Τα αγαθά που παράγονται θα ανήκουν σε όλους

και αυτά που προέρχονται από τον πρωτογενή τομέα και αυτά που προέρχονται από την μεταποίηση τους.

Τα αγαθά που παράγονται θα είναι για κατανάλωση ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας 

Όσα αγαθά περισσεύουν  θα δωρίζονται ή θα ανταλάσονται     με αλλες  κοινότητες σε διάφορες  εκδηλόσεις  και  αν  υπάρχει  καί   άλλο  περισσεύμμα  τότε  θά   πωλούνται(σύμφωνα πάντα  με την ισχύουσα νομοθεσία)   και τα έσοδα θα διαθέτονται στην κοινότητα για καλυτέρευση της ζωής των μελών της

Ν) Μέγιστος αριθμός κατοίκων 150 άτομα

θα φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο (150 ατόμων) σταδιακά  και μεθοδικά

Ξ)  Η κοινότητα έχει διαρκώς την ευθύνη να παίρνει αποφάσεις, να λύνει προβλήματα, να διαμορφώνει την καθημερινή πραγματικότητα που βιώνει .

Η ΛΉΨΗ ΓΕΝΙΚΌΤΕΡΩΝ ΑΠΟΦΆΣΕΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΊ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΉ ΔΙΑΔΙΚΑΣΊΑ ΎΣΤΕΡΑ ΑΠΌ ΚΥΚΛΙΚΉ ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΉΓΗΣΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΉ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΉΣ ΣΥΝΈΛΕΥΣΗΣ .

Η απόφαση γίνεται αποδεκτή όταν υπάρχει πλειοψηφία 85% τουλάχιστον

Ο) Για αποφάσεις σε συγκεκριμένους τομείς αναλαμβάνει αυτόνομα και με δική του πρωτοβουλία η κάθε μικρή ομάδα 3-6 μελών που έχει αναλάβει  τους  συγκεκριμένους τομείς δραστηριότητας

Π) Κάθε μέλος προσφέρει την εργασία του εθελοντικά και σύμφωνα με τις δυνατότητες του και στο αντικείμενο εξειδίκευσης του .

Υπάρχει δυνατότητα ύστερα από αίτημα μετακίνησης κάποιου μέλους σε άλλον τομέα εργασίας , ακόμα και κυκλική εναλλαγή των καθηκόντων ,ύστερα από απόφαση της γενικής συνέλευσης .Η διαδικασία μετατόπισης ευθυνών και εργασιών από μία ομάδα σε μία άλλη , πρέπει να γίνεται σιγά σιγά και σταδιακά , ώστε να μην διαταραχτεί η λειτουργία της κοινότητας .

Ρ)  Κοινόχρηστοι χώροι

1)χώρος εστίασης  και εκδηλώσεων

2)υπαίθριο θέατρο- χώρος δραστηριοτήτων

3) Ξενώνας φιλοξενίας

4) Θεραπευτικό κέντρο

5) Εκπαιδευτικό κέντρο

6) Γραφείο διαχείρισης και γραμματείας

Σ)Δημιουργία βιοκλιματικών κτισμάτων.

Θα δημιουργηθεί ένα χωριό βασισμένο στη βιοκλιματική αρχιτεκτονική, στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας . Τα σπίτια θα είναι αποκλειστικά κατασκευασμένα από φυσικά υλικά, πέτρα, πηλό, άχυρο και ξύλο. Θα απουσιάζει παντελώς το τσιμέντο και τα βιομηχανικά υλικά από τους δρόμους και τους κοινόχρηστους χώρους.

Στόχος της εν λόγω πρωτοβουλίας, είναι να χρησιμοποιηθούν απλές μηχανικές τεχνικές για την ενεργειακή λειτουργία του χωριού, που θα λειτουργούν με τη δύναμη της φύσης

Οικίες βιοκλιματικού σχεδιασμού τα: α) παθητικά ηλιακά συστήματα θέρμανσης, β) παθητικά συστήματα και τεχνικές Αερισμού (φυτεμένο δώμα και φυτεμένη ταράτσα )

Ο Νότιος προσανατολισμός επιτρέπει την διαμόρφωση μεγάλων  ανοιγμάτων για φυσικό

φωτισμό και προσληψη ηλιακής θερμότητας  το χειμώνα, ενω το καλοκαίρι με κατάλληλη ηλιοπροστασία η κατοικία παραμένει δροσερή. 

Γ)κατάλληλα δέντρα ανάλογα με τις εποχές και την χωροθέτηση: Νότια φυλλοβόλα ή Βόρεια αειθαλή δέντρα

Δ)Νερό από βιολογικό καθαρισμό  ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ  ΖΕΟΛΙΘΟΥ  και ΒΡΟΧΗς  για λόγους υγιεινής 

Ε) Βρύσες με αυτόνομο κλείσιμο , ανακυκλώσιμο νερό για W.C.

ΠΗΓΗ   http://oikoxorio.blogspot.gr/

Ο κύκλος των οικοκοινοτήτων

Γίναμε άνθρωποι όταν αρχίσαμε να μαζευόμαστε σε κύκλους, να μαθαίνουμε να συνεργαζόμαστε για να επιβιώσουμε κι έτσι μάθαμε τη γλώσσα και αυξήσαμε την αγάπη και τη συμπόνοια μεταξύ μας, φροντίζοντας από κοινού τα παιδιά μας. Ο κύκλος ήταν η πιο επιτυχημένη μορφή της ανθρώπινης κοινωνίας και εξαφανίζονταν μόνο όταν ο πληθυσμός της κοινότητας αυξάνονταν τόσο, που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια ν’ ακούσουν ο ένας τον άλλο – η κλίμακα της κοινωνίας δεν ήταν πλέον ανθρώπινη, ο φόβος εισέβαλε και μαζί μ’ αυτόν και ο έλεγχος, η κυριαρχία και η απληστία.
Αυτή είναι η ιστορία όλων των πολιτισμών, ιστορία που παρήγαγε άγχος και φόβο, απομόνωση και μοναξιά. Αυτές οι δυναμικές, όπως έχετε ίσως παρατηρήσει, ενδυνάμωσαν τα οικονομικά και πολιτικά μας συστήματα και το άγχος και ο φόβος ανανεώνονται από μόνα τους.
Έχουμε αρκετή ιστορία πίσω μας για να μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το να πετάξουμε αυτά τα συστήματα δεν σημαίνει ότι θα δημιουργήσουμε την κοινωνία που ψάχνουμε. Ο φόβος και η απληστία και ο πόθος για εξουσία πάνω στους άλλους συνεχίζουν να διαφθείρουν οτιδήποτε κι αν προσπαθήσουμε να αντικαταστήσουμε το σύστημα.
Χρειαζόμαστε εδάφη διαμόρφωσης και ανατροφής για μια πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία. Αυτό μπορεί να συμβεί χωρίς ν’ απειλούμε ή να αντιμαχόμαστε τους άλλους με εχθροπραξίες.

Στην πραγματικότητα, συμβαίνει ειρηνικά, όλο και περισσότερο. Οι άνθρωποι μαζεύονται για να ζήσουν μαζί, σε μια καλύτερη σχέση με τη γη, με τη ζωή, μεταξύ τους και με τον εαυτό τους. Έχω εργαστεί σε τέτοιες κοινότητες, που αποκαλούν τον εαυτό τους τώρα Οικοχωριά, πάνω από 40 χρόνια.
Είναι τέλειες; Φυσικά όχι.
Αλλά η ζωή εκεί είναι σίγουρα πολύ καλύτερη, πολύ πιο χαρούμενη, ελεύθερη, πιο δημιουργική και ικανοποιητική από κάθε άλλο μέρος έξω απ΄αυτές. Πιο ικανοποιητική λοιπόν από τη φτωχή, αγωνιώδη και απομονωμένη ζωή, ακόμη και από αυτή των πλουσίων, του ένα τοις εκατό, στις θωρακισμένες τους κοινότητες.
Αυτά τα Οικοχωριά είναι εργαστήρια, πειραματικοί χώροι που δημιουργούν έναν νέο κόσμο κι όπου προσπαθούν να επεξεργαστούν όλους τους κόμπους και να κάνουν τη ζωή πιο καλή για τον καθένα.
Σας προσκαλώ όλους να τα ερευνήσετε περισσότερο – ψάξτε την Tamera, το Zegg, την Damanhur, το Findhorn, το The Farm, για να ονομάσω μόνο μερικά – υπάρχουν χιλιάδες άλλα. Από αυτά μπορείτε να μάθετε μονοπάτια της ειρήνης, της πνευματικότητας, των εναλλακτικών στην υγεία, τη γεωργία, την permaculture, την ενέργεια, την εκπαίδευση, την κοινωνική δικαιοσύνη, τις δημιουργικές τέχνες, την αυτάρκεια και διατήρηση του εδάφους, του νερού και της άγριας ζωής.

Η συμπόνοια, ένα βασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, μαραζώνει μέσα μας εξ αιτίας της απομόνωσης και του φόβου. Χρειαζόμαστε μια κοινωνία όπου οι υψηλότεροι στόχοι που προσφέρονται δεν είναι η υλική ευμάρεια, η φήμη ή η εξουσία πάνω στους άλλους, αλλά οι πλούσιες απολαύσεις της ανθρώπινης καρδιάς και του μυαλού. Μια οικονομία που δεν βασίζεται στο τι παίρνω αλλά στο τι δίνω, όπου τα δώρα των πηγών της Γης δεν προορίζονται για κατοχή αλλά για την ικανοποίηση του κοινού καλού, του μοιράσματος, της βοήθειας, της θεραπείας.
Όταν γεννηθήκαμε ήμαστε, όπως κάθε μωρό, καλοί κι αθώοι, όλο ανυπομονησία και περιέργεια – αγαπούσαμε την εγγύτητα, να παίζουμε, να γελάμε, να δημιουργούμε και να βοηθάμε τους άλλους.
Θέλουμε να ακουστούμε, να γίνουμε κατανοητοί, να είμαστε αποδεκτοί και να μας εκτιμούν.
Συνειδητοποιούμε, όπως το έθετε ο παλιός μου φίλος Pete Seeger, «Κανείς μας δεν μπορεί να φτάσει εκεί εκτός κι αν πάμε όλοι μαζί». Κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ακούμε ο ένας τον άλλο. Δεν μπορούμε ν’ ακούμε τον καθένα σε ομάδες χιλιάδων ή ακόμη και εκατοντάδων ανθρώπων. Χρειάζεται να βρισκόμαστε σε κύκλους, όπου ο καθένας μπορεί να εισακουστεί από όλους. Κανείς μας δεν μπορεί να το κάνει μόνος. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Μαζί δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορούμε να κάνουμε.

ΠΗΓΗ http://skalaecovillage.com/manitonquat